jan siwmir

Renata Birska

Mama mówiła, że gdy urodziłam się, to miałam oczy jak wielkie czarne guziki. Rozglądałam się nimi po wszystkich ścianach sali szpitalnej.

Moje dzieciństwo? Gdy je wspominam, to są momenty, że zaśmieję się, ale są też łezki. Do szkoły podstawowej uczęszczałam w małej wiosce Olszyn, a tam szaleństwom nie było końca. Gdy przyszedł czas na liceum, poczułam się tak jakbym coś zyskała i straciła. Gdy miałam 10 lat powiedziałam mamie, że chcę dostać gitarę i kiedyś będę śpiewać jak ci wielcy, znani poeci. A potem, to już była szkoła muzyczna i studia w kierunku artystycznym. To kim dziś jestem zawdzięczam niezwykłym ludziom, których spotkałam na swej drodze. Wierzę w przeznaczenie, ale i odrobina szczęścia też się przyda. Do zobaczenia na scenie...

Renata

Jeden z moich pierwszych, młodzieńczych wierszy

Już czas podejść do

konfesjonału życia

i na oku trumny

położyć kukiełkę

żegnając dzieciństwo.

Poskładać twarze

i zdjąć oczy ze ścian.

Oczy tych żywych i umarłych.

Przeczytać gazetę, ale może od tyłu

żyjąc w nieświadomości